Gdzie rodzi się wspólnota – jasełka, które połączyły serca

Gdzie rodzi się wspólnota – jasełka, które połączyły serca  

Jasełka, które wybrzmiały w murach naszej szkoły, były czymś znacznie więcej niż pięknym, corocznym przedstawieniem. Stały się opowieścią o sensie spotkania – człowieka z człowiekiem, pokolenia z pokoleniem, ciszy z muzyką, codzienności z tajemnicą. Dzięki wrażliwości i mądremu prowadzeniu pani Ewy Wójcik historia Narodzenia Pańskiego została opowiedziana z niezwykłą delikatnością i głębią – tak, że przeniknęła nasze serca. Nie było w niej patosu na pokaz, była za to prawda, skupienie i szacunek dla tego, co kruche i święte.

Ogromną siłą tego wydarzenia była wspólnota. Na scenie spotkali się uczniowie od najmłodszych do najstarszych klas – mali i duzi, nieśmiali i pewni siebie, początkujący i doświadczeni. Razem stworzyli jedną opowieść, pokazując, że szkoła to nie zbiór roczników, lecz żywy organizm, w którym każdy ma swoje miejsce i znaczenie. Ta różnorodność wieku i doświadczeń nie dzieliła – przeciwnie, budowała poczucie jedności i odpowiedzialności jednych za drugich.

Szczególną rolę odegrała oprawa muzyczna, przygotowana przez panią Danutę Ksiądzynę oraz panią Aleksandrę Lisowską-Gołek. Nie była ona jedynie tłem. Prowadziła widza, dopełniała emocje, czasem mówiła więcej niż słowa.  Co szczególnie istotne, jasełka przedstawiające historię Świętej Rodziny, stały się czytelnym i poruszającym zaproszeniem do refleksji nad naszym własnym „dzisiaj”. Jak podkreśliła pani Dyrektor Lucyna Huzarska, była to opowieść o odpowiedzialności za drugiego człowieka, o miejscu dobra w świecie pełnym pośpiechu i obojętności, ale także o potrzebie bycia dobrym nie tylko od święta, lecz przede wszystkim na co dzień – cicho, konsekwentnie i bez oczekiwania na pochwałę. Zwróciła uwagę na czułość, która – choć pozbawiona rozgłosu – potrafi ocalić więcej niż najgłośniejsze deklaracje.